اینور ِ پنجره هیچ وقت کسی نیست،اونور از سرما گل یخ میچینن
چشای خسته ی گلدون روی ِ میز،خواب ِ چند شاخه گلِ رز میبینن
میشنفم صدای قلب ِ ساعتو وقتی دونه های برفو میشمرم
دلم از سپید ی ِ زمین سیاس ، منم اندازه ی آسمون پرم
جز سکوت ِ کوچه و خیابونا،ردِپای دختری که خیلی زود
جای پاشو شستو از کوچه گذشت،خدا هم انگاری فکر ما نبود
اول ِ هفته ی خاکستریمو با کدوم غزل باید شروع کنم ؟
خوشبحالت که فقط جمعه بَدی،من کدوم روز و باید طلوع کنم ؟
تو نخ ِ هر چی که رفتم خالی بود،تو نخ ابر ِ سیاهِ شعر ِ تو
گفتی بارون میزنه اما نزد ، برف اومد از اشتباهِ شعر ِ تو
میشنفم صدای قلب ِ ساعتو وقتی دونه های برفو میشمرم
دلم از سپید ی ِ زمین سیاس ، منم اندازه ی آسمون پرم
ترانه ی دوم :
آخرین نبضِ رگِ بریدمو ، بذا تنها تو رو زندگی کنم
بذار این تشنگی ِ آخرمو توی دستای ِ تو تشنگی کنم
واسه پیدا کردن چشمای تو دختر ِ آبی ِ چشمامو دادم
تو نمیخواستی که پیدا کُنمت تو نمی خواستی که عاشقی کنم
نمیدونم کی مارو مُچاله کرد هُرم ِ دستامون کویر ِ تَرَکِ
دردِ من از دردِتو جدا که نیست ، این یه درد، کاملاً مُشتَرَکِ
بِگو دستای ِ کُدوم دخترکی پاسِبون ِ وطنو خاکِ منه
دختر ِ آبی ِ چشمامو ببین ، تو شبِ چشم ِ غریبه روشنه
ماه نشِسته تو نگاهِ خیسمو ، یکی بیرون ِ نگاهم عاشقه
سنگو قلاب میکنه تو دستِشو توی ِ چشمام داره ماهُ میزنه
نمیدونم کی مارو مُچاله کرد هُرم ِ دستامون کویر ِ تَرَکِ
دردِ من از دردِتو جدا که نیست ، این یه درد، کاملاً مُشتَرَکِ
و یک سپید :
شاعر نشدم بفهمی دوستت دارم
از میله هایی که از کلماتم بیرون افتاده
شروع می شوم
امروز
دو شنبه ۷ مرداد
صبحانه بَرگ می خورم
تا غروب
زرد
نارنجی
قرمز
زمین بُخورم
حالا به کاتالوگی از پائیز
شبیه ترم
روناس در خونم حَل
به خودم ایست میدهم
ایییییییست ...!!!!
نزدیکتر نیا
ایییییییست !!!!
نَیا
ایییییییست !!!!
بَرگرد...
شاید باران بیُفتد
روناس در خونم پایین
زود تر از آنکه بفمم
مُرده باشم
