کسی شبیـــه مترسک بهـــانه شد ای کاش

فقـــط برای شنیـــــدن به قصــــه پا می داد

نه پا برای کشیــــدن به ذهــن این نقــــاش

کمی به رنگ کبودش که سایه ای کم داشت

قلــم به بـوم دلـــم داد ، ســاقـه ی تنهـــاش

تـمــام پنـجــــره ها را به دست و پا افـتـــاد

درست مثــل کـــلاغی که کنده شد پــــرهاش

                     [][][]

ومــن به جــــرم صداقـت به چــا ه افـتــــادم

به لطف چشم ضعـیفم به حکم یک خـفــاش

عدنان

به ذهن مــــــرده ی شاعر، مجـــال ماندن داد

تو را به پنجــــــره ای از بهـــــار می انداخت

مـــــرا به پنجـره هایی پر از قنـــــــــاریِ شاد

غـــــــزل تبــــسم یک لب بروی ساحــــل بود

به لطـــــف شاعــــرکانی ، همیـشه مــادر زاد

... ۳ نقطه از سرشان ، اینکه نکــته جامانده

و قفــــل پنجــــــره هایی کـــه بـرده اند از یاد

غــــــــزل چه واژه ی نابـــی که آبرویش رفت

غــــزل عـــروسک پوچـــــی وَ بـاد شد دامــاد

عدنان

در ضمن نظر یادتون نره