چهار دیوار ِ به اصطلاح ... !
که سقف ندارد !
با اشتهایی به اندازه ی حرفهای نا مربوط ...
بادبادک ها را دار میزنند
و بتهون در لباس ساعت
به سرم میزند
از خودم به اشتباه
و از شما به خودم می افتم
اگر به نیوتون بر نخورد
هوا میروم...!
عدنان
امّا ستـــــاره ای در آسمــــــان ندید
چشمان دختــــــــرک در قاب پنجره
خیره به شاخه ای ازشاخه های بید
شایـــد کبوتری بر دوش بیــــــد پیر
احساس مردگی بر بال خود کشیــــد
امّا کــلاغ زشت از آنـــور ِ حصــــار
از ارتفـــاعِ شب در خاطرش پریــــد
درهای آسمــان یکبـــاره بسته شـــد
در اوج یک صدا با غــرّشی شدیــــد
با مرگ آسمان شعر هم دلش گـرفت
لخت و برهـنه شد تا آیــه را شنیـــد
از شعله های مرگ شعری ترانه شـد
شکل پلی شد و رنگین کمان رسیـــد
*********
قدیما میگفتن عاشق میمیره
اگه باز دوباره بارون بگیره
امّا من اسیر بارون نمیشم
حتّی توو شب واست آفتابی میشم
اگه باز دوباره بارون بزنه
آخرین رنگین کمون سهم منه
عدنان
تکّه های بدنت را خوردند
اجنبی های جهان خوار چرا؟
قلمت را به قنیمت بـــردند
عدنان
اســـیر کــــــــودکیت در تصـوّری
که بزرگ میشوی مثل پدر بزرگ
برای نتیجه هایت غصَه میـخوری
واژه های جدید ، اختــــراع لغات
چند تصویرِ در هم و همین جوری
شعر نمیشود باتلاق ســروده ای
وتکــــــرار قافیه هایت فقط زوری
رد میشوی از خیــابان نوشته ها
بی آنکه بشنوی یا یک آن تفکّری
در لحظه ای که منفجـــر میشوی
از نقد و برّســـــــی ها ، از داوری
اعتراض بی دلیل و نا هنجـــــــار
از وصله های نجسبیده تا ناداوری
ادعای زیادی خـــــــــوش باوری
به به عجب شعر های در خـــوری
عدنان
نه شاید آسمان پریده است در ... یــا
اسم دختری ، از جنس زمیــــــــن
دختری که آب ندیده است دریــــــــــا
چندماهی قرمز،سنگ،گوش ماهـی
در تنگی که خودش خریده است دریا
ماهی قرمز در تنگ و در کمیــــن
مرغ ماهی خوار خوابیده است دریـا
موهای موج ندیده اش به صخره خورد
گنجی به ساحل کشیده است دریــــــا
دختر خاکی اگر آب ندیــــــــده بود
آبی به سینه اش دمیده است ، دریـا
عدنان
از سرخی رنگ لاله ها دل بکنیم
سجاده کجا طعم شـــــــراب می دهد
از کسرت این نشانه ها دل بکنیم
عدنان
