با اسکلتی جا مانده از یک مترسک

                                                در دستم 

پوتینهایی که برق میزند به چشمان شما تمساح های به ظاهر بی دندان

و تا دندانهایتان  مسلح

با دشنه های آویزان به گردنهای دراز تر از دیوار چین

دیوار چین هم که باشی

دور از دسترس که نه !

خدا هم که باشی 

دستان کوچکشان به خدا هم میرسد

عدنان

مترسک

برای جالیز فکری کن  

برای مصرف از تاریخ گزشته ات

کلاغ میداند

صلیب زیر پیراهنت کسی را یاد ناقوس کلیسا نمی اندازد

روی کلاهت تخم میگذارد

جیبهای خالیه کت را تکانی بده

کسی چه میداند؟

کلاغ همان جا میزاید

وجوجه ای که مادرش مترسکیست

به دنیا می آید 

نه از تو میترسد

نه

از صلیبی که کسی را یاد ناقوس کلیسا نمی اندازد .

عدنان

که روزی خواهد آمد لحظـــه ای تلخ             که آرامـش در آن شب نالـه سر داد

شبــــی را تا به صبح مادر نخوابیــــد              ودیگر سایه اش بر من نتابیـــــــــد

نماز نیمه شب آن شب نمیخـــــــــواند             چه شادان سوی حق خویش شتابید

من اما غصه میخوردم در آن شــــب              ولی ای کاش میمردم همان شــــب

کلاغی دیده بــــــودم من نه شایـــــــد               کبوتر بود سیـــه پوشید از آن شب

چرا قدرش ندانستـــــــــــــم منه پست              همان صبحی که چشمش را فرو بست

به یاد افتاده بودم او عـــــــــزیز است              و گلهایم که خشکیدنــــــــــــد در دست

بیمیران ای خدا این لـــــــکه ی ننگ               همین قـــــــلب سیـــــاه آلوده ی زنگ

شبی دور از نفس را طاقتــــــم نیست               دلم تنگ و دلم تنگ و دلم تنــــــــــــگ 

عدنان